Latest Post
Thursday, June 11, 2020
Sunday, May 17, 2020
Videos Test
Please Select Episode
Thursday, May 14, 2020
ប្រាសាទព្រះវិហារ
ប្រាសាទព្រះវិហារ (Prasat Preah Vihear) ស្ថិតនៅភាគខាងជើងនៃប្រទេសកម្ពុជាក្នុងភូមិសាស្ត្រ ភូមិធម្មជាតិ ឃុំស្រអែម ស្រុកជាំក្សាន្ត ខេត្តព្រះវិហារ និងពីអតីកាលមានទីតាំងក្នុងភូមិគ១ ឃុំកន្ទួត ស្រុកជាំក្សាន្ត ខេត្តព្រះវិហារ[២]។ ចំណែកពីអតីកាលស្រុកជាំក្សាន្តស្ថិតនៅក្នុងខេត្តកំពង់ធំ។
ប្រាសាទព្រះវិហារជាប្រាសាទភ្នំដែលកសាងនៅលើកំពូលភ្នំព្រះវិហារនៃជួរភ្នំដងរែក ដែលមានរយៈកម្ពស់ ៦២៥ម៉ែត្រ ធៀបទៅនិងទឹកសមុទ្រ។ សិលាចារឹកប្រាសាទខ្នា បានហៅភ្នំដងរែកថា ភ្នំកំផែង ឬភ្នំជញ្ជាំង។ ប្រជាជនថៃហៅភ្នំដងរែកថា ភ្នំវែង ចំណែកប្រជាជនឡាវហៅថា ភ្នំដេនមឿង។ ប្រាសាទព្រះវិហារស្ថិតនៅជាប់នឹងព្រំប្រទល់ខេត្តស៊ីសាកេត នៃប្រទេសថៃ។ ប្រាសាទព្រះវិហារមានចម្ងាយប្រមាណ ៥៥គីឡូម៉ែត្រពីសាលាស្រុកជាំក្សាន្ត ១០០គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តព្រះវិហារ ជាង ១៥០គីឡូម៉ែត្រពីទីរួម ខេត្តសៀមរាប និងចម្ងាយប្រមាណ ៤០០គីឡូម៉ែត្រពី រាជធានីភ្នំពេញ ។ ជួរភ្នំដងរែកជាខណ្ឌសីមាព្រំប្រទល់ធម្មជាតិអន្តរជាតិរវាងប្រទេសកម្ពុជា និងប្រទេសថៃ។ ប្រាសាទព្រះវិហារស្ថិតនៅលើចំណុចខ្សែស្រប១៤.២៤ ទៅ១៨នៃរយៈទទឹងខាងកើត និងចំណុចខ្សែស្រប១០៤ ទៅ៤១.០២នៃរយៈបណ្តោយខាងជើង។ ប្រាសាទព្រះវិហារមានទីតាំងស្ថិតនៅលើខ្នងភ្នំព្រះវិហារ ស្ថិតនៅលើផ្ទៃដីទំហំ៨០០ គុណនឹង ៤០០ ម៉ែត្រការ៉េ។ ភ្នំប្រាសាទព្រះវិហារនេះមានលក្ខណៈចោទខ្លាំងពីខាងប្រទេសកម្ពុជា និងជម្រាលពីខាងប្រទេសថៃ។ សព្វថ្ងៃនេះអ្នកលក់ដូរ និងប្រជាជនតំបន់នោះភាគច្រើនតែងតែឡើងទៅលើភ្នំតាមផ្លូវស៊ី១ ពីព្រោះថាផ្លូវនោះវាងាយស្រួលក្នុងការធ្វើដំណើរ។ ម្យ៉ាងទៀតអ្នកទេសចរអាចឡើងភ្នំព្រះវិហារតាមរយៈជណ្តើរបុរាណនៅផ្នែកខាងកើតនៃភ្នំ ដែលត្រូវបានកសាងតាំងពីសម័យជាមួយប្រាសាទមកម្លេះ តែត្រូវបានខូចខាតយ៉ាខ្លាំង តែនៅពេលបច្ចុប្បន្នមានការជួសជុលនិងយកឈើធ្វើជាជណ្តើរជំនួសវិញក្រោមការជួសជុលរបស់ អាជ្ញាធរជាតិព្រះវិហារ។ ក្នុងការធ្វើដំណើរទៅកាន់ប្រាសាទព្រះវិហារគេអាចជ្រើសរើសតាមរយៈផ្លូវពីរគឺ៖
ចេញពី ខេត្តសៀមរាបតាមផ្លូវទៅកាន់ ប្រាសាទបន្ទាយស្រី ឆ្ពោះទៅកាន់ ស្រុកអន្លង់វែង រហូតមកដល់វង្វង់មូលស្រអែម រួចបន្តដំណើរប្រហែល ២០គីឡូម៉ែត្រទៀត និងដល់ចំណតគ១ ដែលជាកន្លែងលក់សំបុត្រឡើងប្រាសាទព្រះវិហារ។
ចេញដំណើរពី រាជធានីភ្នំពេញ ទៅ ខេត្តកំពង់ធំ បន្ទាប់មកដល់ថ្នល់បំបែកសៀមរាប-ព្រះវិហារ រួចបត់ស្តាំកាត់តាម រមណីយដ្ឋានសំបូរព្រៃគុក ឬប្រាសាទសំបូរព្រៃគុក រហូតដល់ផ្លូវបំបែកភ្នំដែករួចបត់ឆ្វេងមកទីរួម ខេត្តព្រះវិហារ ហើយបន្តដំណើររហូតដល់វង្វង់មូលស្រអែម។
ម្ចាស់វាសនា
នៅជនបទដាច់ស្រយាលមួយ មានព្រឹទ្ធាចារ្យចាស់ស្រុកម្នាក់ ប្រកបដោយបញ្ញាញាណ អាចព្យាករណ៍ព្រឹត្តិការណ៍ អនាគត អតីត និង បច្ចុប្បន្ន ដោយសុក្រិត កម្រខុស។ អ្នកភូមិ អ្នកស្រុក គោរពស្រឡាញ់គាត់គ្រប់ៗគ្នា ។
ដោយឡែកក្មេងស្ទាវមួយក្រុមដែលតែងតែបង្ករឿងក្នុងភូមិ មិនពេញចិត្តព្រឹទ្ធាចារ្យទាល់តែសោះ និងរិះរកមធ្យោបាយគ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីផ្ចាញ់លោក ប៉ុន្តែតែងតែបរាជ័យជារឿយៗ។ ថ្ងៃមួយក្រុមក្មេងស្ទាវ ជំនុំគ្នារកវិធីបំបាក់ព្រឹទ្ធាចារ្យឲ្យទាល់តែបាន។ មេក្រុមប្រកាសប្រាប់កូនចៅថា ខ្លួនមានវិធីយកឈ្នះលើព្រឹទ្ធាចារ្យហើយ គឺ....ចាប់ចាបក្តោបជាប់ក្នុងដៃរួចសួរព្រឹទ្ធាចារ្យថាតើចាបនៅក្នុងដៃនេះស្លាប់ឬរស់ បើគាត់ថាស្លាប់ យើងនឹងព្រលែងឲ្យចាបហើរចេញ បើគាត់ថារស់ យើងនឹងច្របាច់ឲ្យវាស្លាប់។ គិតគ្នាហើយ ពួកគេនាំគ្នាទៅជួបភ្នាល់ជាមួយព្រឹទ្ធាចារ្យភ្លាម។ ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រាន់តែសំលឹងទៅក្មេងៗទាំងនោះក៏យល់ការណ៍ ហើយឆ្លើយតបពួកគេវិញថា....ចៅអើយចាបនេះស្លាប់ ឬរស់ គឺស្ថិតលើកណ្តាប់ដៃចៅនេះឯង....។
រឿងនេះបានជាគតិថា អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលកើតឡើងក្នុងជិវិតយើង គឺយើងជាអ្នកជ្រើសរើស ។ អនាគតរបស់យើងស្ថិតក្នុងដៃយើង។ យើងជាម្ចាស់វាសនាខ្លួនឯង។
រៀនអំពីមនុស្ស
ខ្ញុំចូលចិត្តអានសៀវភៅ ហើយខ្ញុំតែងស្វែងរកចំណេះដឹងតាមរយៈសៀវភៅ។ ខ្ញុំតែងយកសៀវភៅជាត្រីវិស័យតម្រង់ទិសទៅរកជំនាញ ឬចំណេះណាមួយដែលខ្ញុំចង់សិក្សាស្រាវជ្រាវ។ ខ្ញុំយល់ស្របនឹងមតិដែលថាបុគ្គលជោគជ័យសុទ្ធតែចូលចិត្តអានសៀវភៅ។
ថ្ងៃមួយខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងក្រោយពីបានអានសៀវភៅ មួយក្បាលស្តីពីប្រវត្តិរបស់លោកហុងដាដែលជាស្ថាបនិក និងជាអ្នកផលិតម៉ូតូ និងរថយន្ត ហុងដា។ សៀវភៅនោះ មានចំណងជើងថា ហុងដាសូអ៊ីជីរ៉ូ បម្លែងសុបិនទៅជាថាមពល ប្រវត្តិរូបរបស់ខ្ញុំ បកប្រែដោយ បណ្ឌិត ស្វាយ ឡេង។ អ្វីដែលចម្លែកសម្រាប់ខ្ញុំ គឺលោកហុងដា មិនចូលចិត្តអានសៀវភៅទាល់តែសោះ។ លោកថា សៀវភៅសរសេរតែរឿងដដែលៗ គ្មានប្រយោជន៍។ ចំពោះលោក ប្រសិនបើចង់ដឹងរឿងអ្វីមួយ លោកមិនទៅស្រាវជ្រាវពីសៀវភៅទេ តែលោកទៅមនុស្សដែលដឹងរឿងនោះ។ លោកយល់ថា ធ្វើដូច្នេះ មានប្រសិទ្ធភាពជាង និងចំណេញពេលវេលាច្រើន ព្រោះអ្វីៗដែលលោកចង់ដឹង សុទ្ធសឹងតែជារឿងថ្មី ។
ខ្ញុំបានយកទស្សនៈរបស់លោក ហុងដា មកពិចារណា ហើយខ្ញុំយល់ថា ជាគំនិតល្អមួយដែលមនុស្សយើង គួរសិក្សាពីមនុស្សផង និងសៀវភៅផង។ រឿងរ៉ាវមួយចំនួនមិនទាន់មានបោះពុម្ពលើសៀវភៅនៅឡើយទេ។ ដូច្នេះការទំនាក់ទំនង រៀនសូត្រពីមនុស្ស គឺជាកត្តាសំខាន់បំផុត សម្រាប់ការច្នៃបង្កើតថ្មី គឺដូចលោកហុងដា ដែលច្នៃបង្កើតម៉ូតូ និងប៊ិស្តុងសម្រាប់រថយន្តដូច្នោះដែរ ដែលជាគំនិតថ្មីខុសគេកាលពីជំនាន់នោះ។
នៅក្នុងសង្គមជាក់ស្តែង ខ្ញុំយល់ថាយើងគួរជួបមនុស្សឲ្យបានច្រើន នៅតាមវិស័យជំនាញនីមួយៗ។ ពួកគាត់ជាអ្នកដឹងច្បាស់ពីបច្ចេកទេស និងចរន្តទីផ្សារ។ ជាភព្វសំណាងល្អសម្រាប់រូបខ្ញុំ គឺខ្ញុំស្ថិតនៅកន្លែងមួយដែលអាចឲ្យខ្ញុំជួបប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយមនុស្សគ្រប់វិស័យ ទាំងវិស័យយោធា ការទូត ពាណិជ្ជកម្ម វិស្វកម្មជាដើម។ ឆ្លងតាមរយៈបទពិសោធន៍នៃទំនាក់ទំនងជាមួយពួកគាត់ ខ្ញុំយល់ស្របជាមួយទស្សនៈរបស់លោកហុងដា ថាគំនិតបង្កើតថ្មីស្ថិតនៅជាមួយមនុស្ស។ កាលណាយើងចេះរឿងអ្វីមួយ យើងអាចសួរគេសួរឯង យើងនឹងទទួលបានចំណេះដឹងទាំងនោះ។
អត្ថបទដោយ លោក ម៉េង និមល
សុភមង្គល
មនុស្សគ្រប់រូបតែងប្រាថ្នាចង់បានសុភមង្គល ។ តើសុភមង្គលនៅទីណា? ធ្វើដូចម្តេចទើបទទួលបានសុភមង្គល?
សៀវភៅ គ្រោងការណ៍សុភមង្គល The happiness project ដែលនិពន្ធដោយ អ្នកស្រី ហ្គ្រេតឆិន រូប៊ីន Gretchen Rubin បានលើកយកចំណោទខាងលើមកបកស្រាយ។ សៀវភៅនេះ ជាសៀវភៅដ៏ល្បីល្បាញមួយក្បាលផ្នែកអភិវឌ្ឍន៍ខ្លួនឯង។ អ្នកស្រី រូប៊ីន ក៏មិនខុសគ្នាពីមនុស្សទូទៅដែរ គឺចង់បានសុភមង្គលតែមិនប្រាកដក្នុងចិត្តថាសុភមង្គលនៅឯណា។ ជីវិតក្នុងអតីតកាលរបស់អ្នកស្រី គឺបណ្តែតបណ្តោយទៅតាមដំណើរជីវិតប្រចាំថ្ងៃដោយភ្លេចគិតថាអ្វីជាសុភមង្គល អ្វីជាគុណតម្លៃពិតប្រាកដរបស់ជីវិត ។ ស្រាប់តែថ្ងៃមួយ អ្នកស្រីភ្ញាក់ខ្លួនព្រឺត និងដឹងខ្លួនថា ខ្លួនកំពុងតែខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាដ៏មានតម្លៃក្នុងជីវិត ដោយមិនបានធ្វើអ្វីសោះសម្រាប់ជីវិតខ្លួនឯង។ ចាប់ពីពេលនោះមក អ្នកស្រីបានផ្តើមនូវគ្រោងការណ៍មួយដើម្បីស្វែងរកគុណតម្លៃពិតប្រាកដនៃជីវិត។ អ្នកស្រីបានចំណាយពេលពេញមួយឆ្នាំ ដើម្បីស្វែងយល់ និងស្វែងរកសុភមង្គល។ ក្នុងមួយខែៗ អ្នកស្រីបានលើកយកបញ្ហាជីវិតផ្សេងៗមកដោះស្រាយ ឧទាហរណ៍ បញ្ហាការងារ ជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ ជាដើម។ មេរៀនជីវិតដែល អ្នកស្រីប្រមូលបានតាមរយៈបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួន បូកផ្សំនិងការស្រាវជ្រាវបន្ថែមពីបុគ្គលល្បីៗខាងចិត្តសាស្ត្រជីវិត ត្រូវបានចងក្រងនិងបោះពុម្ពផ្សាយក្នុងសៀវភៅមួយក្បាលដោយដាក់ឈ្មោះថា The Happiness Project។
គ្រោងការណ៍ស្វែងរកសុភមង្គលរបស់ អ្នកស្រី រូប៊ីន ទាំង១២ខែមានដូចតទៅ៖
មករា ៖ ថាមពល ឬសុខភាព
កុម្ភៈ ជីវិតស្នេហា ឬជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍
មិនា ៖ ជីវិតការងារ
មេសា ៖ ការចិញ្ចឹមបីបាច់កូន
ឧសភា ៖ កំសាន្ត
មិថុនា ៖ មិត្តភាព
កក្កដា ៖ លុយកាក់
សីហា ៖ អនាគតជាតិ
កញ្ញា ៖ សៀវភៅ
តុលា ៖ សតិ ឬបណ្តុះចិត្តស្ងប់
វិច្ឆិកា ៖ ទឹកចិត្ត ឬបេះដូង
ធ្នូ ៖ សុភមង្គល
តាមរយៈការអនុវត្តន៍ដោយខ្ជប់ខ្ជួននូវចំណោទជីវិតទាំង ១២ ខាងលើ និងស្វែងរយកដំណោះស្រាយដ៏ប្រសើរសម្រាប់ជីវិត អ្នកស្រី រូប៊ីន បានរកឃើញនូវគោលការណ៍ទាំង ១២ យ៉ាង ដើម្បីឲ្យជីវិតមានសុភមង្គល៖
រក្សាជំហរខ្លួនឯង ក្នុងនាមជាមនុស្សម្នាក់
ចេះបំភ្លេច
យល់ថាធ្វើម៉េចល្អ ក៏ធ្វើតាមហ្នឹង
ធ្វើឥឡូវនេះ មិនទុកចាំពេលក្រោយចាំធ្វើ
មានសុជីវធម៌ និងមានយុត្តិធម៌
ពេញចិត្តចំពោះដំណើរការដែលកំពុងកើតឡើង
មានរបស់ប្រើ ត្រូវចេះប្រើកុំទុកចោល រិះថាំ
រកឫសគល់បញ្ហា
រីករាយឡើង
ធ្វើនូវរឿងដែលត្រូវធ្វើ
កុំគិតគូរច្រើនពេក
ស្នេហាមានទំហំធំធេង
ក្រៅពីនេះ អ្នកស្រី រូប៊ីន បានបន្ថែមនូវគោលការណ៍មួយចំនួនទៀត ដែលជាបទពិសោធន៍ជីវិតកាលពីយុវវ័យរបស់អ្នកស្រី។ អ្នកស្រីហៅគោលការណ៍ទាំងនេះថា អាថ៌កំបាំងយុវភាព៖
មនុស្សទូទៅមិនបានចាប់អារម្មណ៍ទៅលើកំហុសរបស់អ្នកដូចដែលអ្នកខ្លួនឯងគិតទេ
មិនមានអ្វីខុសឆ្គងទេ គ្រាន់តែសុំឲ្យគេជួយ
ការសម្រេចធ្វើអ្វីមួយ ភាគច្រើនមិនត្រូវការស្រាវជ្រាវច្រើនទេ
ធ្វើល្អ នឹងមានអារម្មណ៍ល្អ
ប្រការសំខាន់គេត្រូវធ្វើល្អចំពោះមនុស្សគ្រប់រូប
ធ្វើការបន្តិចម្តងៗជារៀងរាល់ថ្ងៃគេអាចសម្រេចការធំបាន
សាប៊ូនិងទឹកអាចជម្រះស្នាមប្រឡាក់ភាគច្រើនបាន
កុំព្យូទ័រ បើក បិទ ៗ តែបីបួនដង គង់នឹងអាចកែប្រែកុំឲ្យប្រព័ន្ធរអាក់រអួលបាន
សុភមង្គលមិនមែនសុទ្ធតែធ្វើឲ្យយើងសប្បាយចិត្តទេ
រឿងដែលធ្វើរាល់ថ្ងៃ សំខាន់ជាងរឿងដែលធ្វើម្តងម្កាល
អ្នកមិនចាំបាច់ត្រូវពូកែគ្រប់រឿងទេ
ប្រសិនបើមិនធ្លាក់ទេ មិនទាន់ប្រឹងអស់សមត្ថភាពទេ
រឿងខ្លះកំប្លែងសម្រាប់អ្នកដទៃ តែមិនកំប្លែងសម្រាប់យើង និងច្រាសមកវិញ
មិនប្រថុយដាក់ប្រាក់មុន ក៏មិនអាចបានផលត្រឡប់វិញដែរ
ប្រែសម្រួលដោយ salarean.com